සිනමාවේ මූලිකම කාර්යභාරය වන්නේ ප්‍රේක්ෂකයාට විනෝදාස්වාදය සහ මනෝවිද්‍යාත්මක තෘප්තිය (Satisfaction) ලබා දීමයි. සමාජ-දේශපාලනික කතිකාවන් වෙත ප්‍රේක්ෂකයා යොමු විය හැක්කේ එවැනි සිනමාත්මක අත්දැකීමකින් අනතුරුව පමණි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇතැම් සිනමාකරුවන් දෘෂ්ටිවාදාත්මකව මෙහි ප්‍රතිපක්ෂය (දේශපාලනය පළමුවත්, සිනමාව දෙවනුවත් යන මතය) මෝඩ සහගත ලෙස විශ්වාස කළද, සැබෑ සිනමාව යනු පළමුව ප්‍රේක්ෂකයා ඇද බැඳ තබා ගැනීමයි. සමකාලීන සිනමාව OTT (Streaming) වේදිකා සමඟ දැඩි සටනක නිරතව සිටින්නේ ප්‍රේක්ෂකයා නිවසේ සිට ලබන පහසුව සහ ඔවුන් සතු 'නැරඹීමේ පාලනය' (Viewing Control) හේතුවෙනි. මෙම තත්ත්වය නූතන සිනමාකරුවන්ට මිනිස් චර්යාවන්හි සිදුවන නොදන්නා සහ නිරන්තරයෙන් වෙනස් වන රුචිකත්වයන් සමඟ සටන් කිරීමට බල කර ඇත.

චමින්ද ජයසූරියගේ කුලුඳුල් සිනමා නිර්මාණය වන ‘ෆාදර්’ නරඹන විට, ඔහු සිනමාවේ මෙම සදාතනික සත්‍යය මැනවින් අවබෝධ කරගෙන ඇති බව මට තහවුරු විය.

චරිතාපදාන සිනමා ශෛලියක් (Bio-pic) සහ කාලීන පසුබිමක් (Periodical) සහිත මෙම නිර්මාණය, ව්‍යුහමය දේශපාලනය සහ එහි සමාජීය බලපෑම් හමුවේ පවතින 'යුක්තිය' පිළිබඳ ගැඹුරු සාකච්ඡාවකි. “යුක්තිය යනු කුමක්ද?” යන ජයසූරියගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු ලැබෙන්නේ චිත්‍රපටයේ ඇති ඉතා තද රිද්මය සහ මනාව සැකසූ ආඛ්‍යානය (Narrative) තුළිනි.

ඔහු ජෝන් රෝල්ස්ගේ (John Rawls) ප්‍රකට ප්‍රකාශයක් වන "යුක්තිය යනු සරල සාධාරණත්වයයි" (Justice is nothing but simple fairness) යන්න ස්වකීය නිර්මාණය තුළ අර්ථකථනය කරයි; එය හුදු ජනප්‍රිය දර්ශනවාදී සටන් පාඨයකට වඩා නිර්මිත දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් ලෙස ඔහු ඉදිරිපත් කරයි.

"ෆාදර්" චිත්‍රපටයේ පූර්ව ප්‍රචාරක පටය පහළින්>>

මෙහි එකදු මොහොතක්වත් අලස හෝ අනාවැකිමය (Predictable) නොවේ. පසුබිම් සංගීතය, ධීවර අනුසංස්කෘතිය සහ වාද බයිලා මේ සියල්ල මනාව සමමුහුර්ත කර ඇත.

මෑතකාලීන සාර්ථක දෙමළ සහ මලයාලම් සිනමාපටවල, විශේෂයෙන්ම වෙට්ට්‍රිමාරන්, පා රංජිත්, මාරි සෙල්වරාජ් සහ ජිතු මාධවන් වැනි නව පරපුරේ අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සිනමාත්මක රිද්මය සහ ආඛ්‍යාන රටාව 'ෆාදර්' හිතාමතාම ග්‍රහණය කරගෙන ඇත. මෙම යථාර්ථවාදී, සෘජු ප්‍රවේශය මැදපන්තික (Bourgeoisie) සංස්කෘතික පවුර විනිවිද යමින් Gen Z පරපුරේ යථාර්ථවාදී අනුභූතිවාදය (Empiricism) වෙත ළඟා වේ.

1980-90 දශකවල යුක්තිය සෙවූ අර්ධ නාගරික සහ ග්‍රාමීය තරුණ පරපුර නියෝජනය කරමින් ප්‍රධාන භූමිකාව රඟපාන නවක නළු පූජන දණ්ඩෙනිය විශිෂ්ට රංගනයක නිරත වේ.

(කොළඹ විශ්වවිද්යාලයේ අපගේ දේශනවලින් පසු ග්රැම්ෂි පිළිබඳව මා සමඟ විවාද කිරීමට එක් වූ මිතුරා වූ චමින්ද ජයසූරිය අද දිගු මාර්ගයක් ගමන් කර ඇත - මාලිම දේශපාලනයේ විධායක සාමාජිකයෙකු ලෙස නොව, සිනමා නිර්මාපකයෙකු ලෙසයි.

සිංහල සිනමාවේ වඩා හොඳ අනාගතයක් සඳහා ඔහු දෙවන මඟ තෝරාගනු ඇතැයි මම ප්‍රාර්ථනා කරමි.)

සටහන - ආචාර්ය සුරේන් රාඝවන්

(මෙම සටහන 'Suren Raghavan' ෆේස්බුක් පිටුව ඇසුරින් උපුටා ගන්නා ලදී)