-Mandis Murukkuwadura-
“මේ කරන වැඩවල කිසිම වීරත්වයක් නම් නැහැ.
ඇත්තේ සාමාන්ය මිනිස්කම් පමණයි.
මේ අදහස අහන සමහර මිනිසුන් හිනහ වෙනව ඇති.
එහෙත් වසංගතයකට විරුද්ධව සටන් කර ඇති එකම දේ පොදු මිනිස්කමයි."
-මහමාරිය-(1974 දෙසැම්බර්)
ඇල්බෙයා කැමූ
මරණය, වේදනාව, කංසාව, අහිමිවීම සමග දුෂ්කර ජිවිතයට මුහුණ දෙමින් දිවි ගෙවන ලාංකීය අපගේ විකාරරූපී ජිවිතයට ඇල්බෙයා කැමූ ගෙන් ආලෝකයක් නොලැබේවිද? මහමාරියා නව කතාවට මම ඇතුළු වූ මොහොතේදීම මාගේ ඇතුළාන්තයේ යමක් වෙනස් විය. එය ඈත අතීතයේ සිදුවූ ව්යසනයකට පා තැබූවාක් මෙන් හැඟීමක් ඇති කළේ නැත. එය දැනුදු අප ජීවත්වන කාලයේ නිහඬ බිය කරා ගමන් කිරීමක් ලෙස හැඟුණි. සත්යයට වඩා වේගයෙන් බිය පැතිර යන මොහොතක, සාමාන්ය මිනිසුන්ගේ සාමාන්ය ජීවිතය බිඳ වැටෙන විට සැබැවින්ම තමන් කවුරුන්දැයි සොයා ගන්නා මොහොතක එය සිදුවිය. ඔරන් නගරය සිය දොරටු වසා දැමුවද, සෑම දර්ශනයකදීම අපේ ලෝකයේ වීදි මට හඳුනාගත හැකි විය. අවිනිශ්චිත බව, අවිශ්වාසය සහ අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව ජීවිතය වෙනස් විය හැකි බවට හදිසියේ ඇති වූ දැනුවත්භාවය මම මේම නවකතාව ඔස්සේ හොදින් හඳුනා ගතිමි.
කැමූ මතු කරන කේන්ද්රීය අදහස වන්නේ වසංගතය සියලු මිනිසුන්ට එක සමානව බලපාන ආකාරයයි. බන්ධනාගාර පාලකයාගේ සිට අපරාධකරු දක්වා සියල්ලෝ එකම "අපක්ෂපාතී සාධාරණත්වයකට" යටත් වෙති. මෙය මිනිස් මැදිහත් වීමකින් කිසිදා අපේක්ෂා කළ නොහැකි බිහිසුණු සමානාත්මතාවයකි.
වහාම මා තුළ කැපී පෙනුනේ ව්යසනයේ සරල බවයි. එය නිහඬව ආරම්භ විය. අමුතු මරණ කිහිපයක්. රහසින් පැතිර යන කසු කුසු කිහිපයක්. සියල්ල පාලනය යටතේ පවතින බව නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුගේ අවධාරණය කිරීම්. එම නිහඬ ප්රතික්ෂේප කිරීම වේදනාකාරී ලෙස හුරුපුරුදු විය. වසංගතය පැතිර යන විට, නගරයේ තිබූ ආරක්ෂාව පිළිබඳ බොරු හැඟීම බිඳී ගියේය, එමගින් අප කලාතුරකින් අප තුළම දැකීමට කැමති දේ හෙළිදරව් විය. අර්බුදය මිනිස් ස්වභාවය ඇති නොකරන බව කැමූ පෙන්වයි. එය හුදෙක් එළිදරව් කරයි.
වෛද්ය රියු මෙම කතාව ගෙන ගියේ, මගේ නෙතට කඳුළක් එක් කරමින්, ධෛර්යයෙන් යුතුවයි. ඔහුට ජයග්රහණය කළ නොහැකි බව දැන දැනත් සටන් කිරීමට තීරණය කළේය. වීදියෙන් වීදියට යන ඔහුගේ ගමන දුටු විට, මට අද දවසේ සිටින අයව සිහිපත් විය. ඔවුන් මහිමය බලාපොරොත්තුවෙන් ඉදිරියට නොඑන්නේ, බිය උපරිම වන විට අනුකම්පාව දැක්විය යුත්තේ කවුරුන් හෝ නිසාය. ඔහුගේ වෙහෙස, දැන් බොහෝ දෙනෙක් තේරුම් ගන්නා ආකාරයේ වෙහෙසක් ලෙස දැනුනි, එය ඇටකටු තුළට කාවැදී තිබුණද, අධිෂ්ඨානය බිඳ දැමුවේ නැත.
එසේම, සරල යැයි නොසිතා යහපත්කම සෙවූ ටාරූ ද සිටියේය. අරමුණක් පිළිබඳ ආශාව තෘප්තිමත් කරන වාක්යයක් ලිවීමට උත්සාහ කරමින්, තමාගේම අසාර්ථකත්වයන් සමඟ සටන් කළ ග්රෑන්ඩ් ද සිටියේය. රාම්බර්ට්, ඔහුට අවශ්ය වූයේ පැන යාමටය. තමා ආදරය කළ පුද්ගලයා වෙත නැවත පැමිණීමටය. එහෙත් ඔහු වටා ඇති දුක් වේදනා ඔහුට ඉවත බැලීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. සෑම චරිතයක්ම තමන්ට වඩා විශාල දෙයකට මුහුණ දෙන විට අද මිනිසුන් ගන්නා තීරණ පිළිබිඹු කරන බවක් පෙනුනි.
මෙම පොත මා තුළ ගැඹුරින් රැඳී සිටියේ එය සාමූහික දුක් වේදනා දෙස බැලූ ආකාරයෙනි. නගරයකට එහි තනිකම, ආත්මාර්ථකාමිත්වය, අනපේක්ෂිත කරුණාව, බිඳෙනසුලු බලාපොරොත්තුව හෙළිදරව් කරමින්, කැඩපතක් විය හැකි ආකාරය එය පෙන්වීය. ලෝකය බිඳ වැටෙන විට පවා මිනිසුන් එදිනෙදා චර්යාවන්ට ඇලී සිටින ආකාරය එය පෙන්වීය. රෝගයක නමක් තැබීමට පෙර ශෝකය පැතිරෙන ආකාරය එය පෙන්වීය. එම මොහොතවල් කියවීමෙන්, බිය කොතරම් ඉක්මනින් ප්රජාවන් බෙදිය හැකිද, ලෝකය සුව වීමට පටන් ගන්නා විට අනුකම්පාව කොතරම් සෙමින් නැවත පැමිණේද යන්න මට සිහිපත් විය.
මහමාරියා නව කතාව වර්තමාන ජීවිතයට හොල්මන් කරන නිරවද්යතාවයකින් කථා කරයි. එය තේරුම් ගන්නේ අර්බුදය වෛද්යමය පමණක් නොව, වේදනාත්මක, දේශපාලනික සහ අධ්යාත්මික බවය. වැරදි තොරතුරු බිය සමග වර්ධනය වන ආකාරය එය තේරුම් ගනී. හුදෙකලාව මිනිසුන්ව නැවත හැඩගස්වන ආකාරය, වෙන්වීම ඔවුන් තුළ යම් නිශ්ශබ්ද දෙයක් බිඳ දමන ආකාරය සහ නැවත මිනිසුන් හා සම්බන්ධ වීමේ ආශාව ඕනෑම ප්රතිකාරයකට වඩා හදිසි වන්නේ කෙසේද යන්න එය තේරුම් ගනී.
කැමූ අපට ඉතිරි කරන සත්යය මාව බොහෝ සෙයින් සෙලවීමකට ලක් කළේය. වසංගතය පහව යා හැකි නමුත් එය කිසි විටෙකත් අතුරුදහන් නොවේ. එය බලා සිටියි. නගරයේ සෙවනැලි වල නොව, උදාසීනත්වය සහ නොසැලකිලිමත්කම පදිංචි වන මිනිස් හදවතේ කෙළවරේ ය. අවසාන පිටු අනතුරු ඇඟවීමක් ගෙන යන අතර, අමුතු මුදු මොළොක් බවක් ද ගෙන යයි. යහපත්කම වෙනුවෙන් කරන සටන කිසිදා අවසන් නොවන බවත්, ධෛර්යයේ හැකියාව ද එසේ නොවන බවත් ඒවා අපට මතක් කර දෙයි.
මහාමරියා නව කතාව තවමත් සිත් ඇදගන්නා සුළු වන්නේ එය රෝගයක කතාව පමණක් නොකියන බැවිනි. එය බියෙන් මිරිකෙමින් සිටින, නමුත් තවමත් වගකීම භාර ගන්නා මනුෂ්යත්වයේ කතාව කියයි. අඳුරුම කාලවලදී පවා, යමෙකු කළ යුතු නිසා වෙන කිසිම හේතුවක් නොමැතිව දිගටම එයම කරන මිනිසුන් සිටින බව එය පෙන්වයි. එය අප කවුරුන්දැයි හෙළි කරන සහ අපට විය හැකි අය කරා යන මාවත ආලෝකමත් කරන කැඩපතක් මෙන්ම පහනක් ද වේ.
මිනිසාට තමන්ගේ ඉරණමට අයිතිවාසිකම් කියන්නට බැරි බව සහ ජීවිතය සැලසුම් කළ නොහැකි බව සහ වර්තමාන කාලයේ ලාංකීය අපි අත්විදි ගංවතුර සහ නායයෑම් නැමැති අත්දැකීම් සමඟ සමානකම් ඔස්සේ මේම පොත කියවිය හැකිය.
සටහන - Mandis Murrukuwadura
( 'Mandis Murrukuwadura' ගේ ෆේස්බුක් පිටුව ඇසුරින් උපුටා ගන්නා ලදී)
